Akces – Reakcje. 7 Konkurs Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów

AKCES – REAKCJE | VII Konkurs Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów

Wystawa była prezentowana od 2 do 23.07.2021 w Concordia Design Wrocław (Kamienica), Wyspa Słodowa 7.


Wystawa siódmej edycji Konkursu Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów, organizowanego przez Centrum Sztuki WRO wspólnie z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, odbyła się w ramach programu Biennale Sztuki Mediów WRO 2021 REVERSO (link otwiera się w nowym oknie), pozwalając uczestnikom zaprezentować, a publiczności oglądać prace w kontekście dużej międzynarodowej imprezy.

Coroczny przegląd najlepszych prac dyplomowych odbywa się na ośmiu publicznych uczelniach artystycznych w Polsce: w Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Szczecinie, Warszawie i Wrocławiu, na których prowadzone jest kształcenie w dziedzinie sztuki mediów/intermediów/multimediów. Prace do wystawy konkursowej w każdym ośrodku nominują pięcioosobowe, niezależne komisje eksperckie.

Każdego roku spektrum poruszanych tematów i angażowanych przez autorki i autorów środków jest bardzo szerokie, róznorodne. W dotychczasowej historii Konkursu wśród prac wybieranych do prezentacji znalazły się zarówno instalacje wideo, animacje komputerowe, ingerencje w mediach społecznościowych, projekty interaktywne i generatywne, koncerty audiowizualne, realizacje z pogranicza bioartu i sieci neuronowych, jak i działania podejmowane z estetyką cosplay i konwencjami świata gier komputerowych, a także realizacje VR, realizacje wideo 360°, czy te wykorzystujące sztuczną inteligencję. Różnorodność taka podkreśla rosnące znaczenie narzędzi medialnych w obrębie sztuki współczesnej i ich roli w kształtowaniu refleksji nad współczesnością.

Projekt stanowi platformę wymiany doświadczeń, jak i obiektywizacji efektów kształcenia, a śledząc rok do roku poziom i charakter prac, pozwala diagnozować obecne w sztuce młodych artystek i artystów trendy.

W tegorocznej edycji zaplanowane zostały aż cztery nagrody: Nagroda Główna w wysokości 15.000 zł, ufundowana przez Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, przyznana przez międzynarodowe jury w składzie Ginan Seidl, Mindaugas Gapševičius i Stach Szabłowski. Po raz drugi redakcja magazynu „Contemporary Lynx” przyznała swoją nagrodę, którą jest publikacja portfolio/rozmowy oraz dodatkowe działania promocyjne. Swoją nagrodę przyznali też widzowie – Nagroda Publiczności, fundowana przez rektorów uczelni biorących udział w Konkursie, jest warta 5.000 zł. Również partner wystawy, Concordia Design, przyznała w tym roku swoją nagrodę.

Wieloletnie doświadczenia pracy z absolwentami w ramach kolejnych edycji Konkursu zaowocowały w tym roku warsztatami na temat profesjonalizacji młodych artystów, które prowadzili z uczestnikami Magdalena Kreis oraz dr Adam Mazur.

Do stworzenia wersji ONLINE wystawy zaproszony został laureat dwóch dotychczasowych edycji Konkursu (2017 – Nagroda Główna, 2020 – Nagroda Contemporary Lynx), Krystian Grzywacz

Komentarz kuratorski

Tegoroczny Konkurs oraz będąca jego istotą wystawa (zarówno ta fizyczna, jak i jej specjalna wersja online), są szczególne z kilku powodów. Podobnie jak w zeszłym roku, cały wielomiesięczny proces, angażujący łącznie ponad 100 osób, odbywał się w warunkach trwającej pandemii.

Jednak o ile poprzednio prace dyplomowe powstałe jeszcze przed doświadczeniem lockdownu i poczucia ogólnego zagrożenia, mogły jeszcze zostać zaprezentowane komisjom konkursowym głównie podczas spotkań na żywo, a sama wystawa powstawała w Centrum Sztuki WRO już w warunkach reżimu sanitarnego, w instytucji zamkniętej dla publiczności, to aktualnie wszystko odbyło się dokładnie odwrotnie. Koncepcje artystyczne prac dyplomowych powstawały w zamknięciu, a ich obrony i publiczne prezentacje były krótkotrwałe, bądź niemożliwe do zrealizowania w pełnym, założonym przez autorki i autorów kształcie.

Po raz pierwszy też obrady komisji konkursowych na wszystkich ośmiu biorących udział w przedsięwzięciu uczelniach mogły się odbyć wyłącznie zdalnie. Jednak już samą wystawę z powodzeniem można było przygotować razem ze wszystkimi obecnymi na montażach artystkami i artystami, co zawsze stanowi ogromną wartość tego projektu, który z założenia ma być platformą wymiany doświadczeń i integracji środowiska.

AKCES – REAKCJE to jak do tej pory największa wystawa prezentowana w Concordia Design Wrocław, tegorocznego nowego partnera wystawy. Ulokowanie wszystkich prac, z których każda wymagała własnego miejsca, oddechu i kontekstu w otwartej przestrzeni Concordii stanowiło ciekawe wyzwanie kuratorskie i realizacyjne, a doświadczenie realizacji wystawy zbiorowej i związanych z tą formą ograniczeń i możliwości – wyzwanie dla autorek i autorów dzieł. Charakter niektórych nie pozwalał na ich odtworzenie w identycznej jak podczas obrony formie, wymagały wówczas znalezienia nowej ekspozycyjnej koncepcji, adekwatnej do idei i treści dzieła. Niektóre projekty w międzyczasie ewoluowały, inne dopiero w ramach Konkursu mogły zostać zaprezentowane premierowo szerokiej publiczności.

Co z pewnością wymaga podkreślenia, to, pomimo (a może z powodu?) szczególnych pandemicznych warunków – wysoki, wyrównany poziom nominowanych do wystawy finałowej prac. Istotność tematów, dojrzałość refleksji, czytelność przekazu, adekwatność i atrakcyjność użytych środków, form i mediów - to wszystko sprawiło, że jury nagrody głównej stanęło przed trudnym zadaniem, dając temu wyraz w preambule werdyktu: „W oczach jury wszystkie zaprezentowane prace zasługują na uwagę. Abstrahując od nagród, samą wystawę postrzegamy jako sukces, wartościowy wkład we współczesne debaty – a także platformę widzialności dla artystek i artystów. Wszystkie prace są warte omówienia, ponieważ poruszają kwestie ważne dla naszego społeczeństwa. Jednocześnie jako jurorzy nie jesteśmy wolni od wątpliwości wobec instytucji konkursów jako takiej, szczególnie w kontekście sztuki. Tym trudniejsze było dla nas podjęcie decyzji.”

Decyzje jednak musiały zapaść, nagrody zostały przyznane. Jednak ilość wyróżnień, a także rozkład nagród – tych przyznanych przez międzynarodowe jury, redakcję magazynu Contemporary Lynx, publiczność oraz zarząd Concordia Design stanowią dowód zarówno wartości samych dzieł i postaw, jak i samego przedsięwzięcia, które w zmiennych warunkach z roku na rok się rozwija i nabiera mocy, a co dwa lata stanowi istotną część programową dużej międzynarodowej imprezy, jaką jest Biennale Sztuki mediów WRO.

Sam Konkurs jest też z założenia polem testowania, poszukiwania, eksperymentu, również z perspektywy instytucjonalnej. Rok temu wystawa w wersji online wydawała się oczywistą pandemiczną koniecznością, przygotowane więc zostało jej przeniesienie do sieci, bazujące na oryginalnych rozwiązaniach. W tym roku, idąc krok dalej, pomimo pełnej dostępności wystawy, postanowiliśmy poszukać nowych sieciowych rozwiązań, a do stworzenia internetowej wersji wystawy zaprosiliśmy Krystiana Grzywacza – laureata dwóch poprzednich edycji Konkursu (2017 – Nagroda Główna, dyplom licencjacki obroniony w Gdańsku oraz 2019 – nagroda Contemporary Lynx, dyplom magisterski obroniony we Wrocławiu). W wyniku tej współpracy, uwzględniającej dotychczasowe doświadczenia uczestnictwa i realizacji konkursu, powstała oryginalna sieciowa struktura, będąca jednocześnie wystawą, jak i jej dokumentacją.

NAGRODY

NAGRODA GŁÓWNA

15 000 PLN / Fundator: Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu

Jury: Ginan Seidl, Mindaugas Gapševičius, Stach Szabłowski

Laureat: Bartek Zalewski

Wyróżnienia: Kamil Wesołowski, Olga Truszkowska

Uzasadnienie Jury:

Na wystawie AKCES – REAKCJE w ramach VII Konkursu Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów, artyści poddają krytycznemu namysłowi nasze kultury i subkultury w kontekście antropocenu. W oczach jury wszystkie zaprezentowane prace zasługują na uwagę. Abstrahując od nagród, samą wystawę postrzegamy jako sukces, wartościowy wkład we współczesne debaty – a także platformę widzialności dla artystek i artystów. Wszystkie prace są warte omówienia, ponieważ poruszają kwestie ważne dla naszego społeczeństwa. Jednocześnie jako jurorzy nie jesteśmy wolni od wątpliwości wobec instytucji konkursów jako takiej, szczególnie w kontekście sztuki. Tym trudniejsze było dla nas podjęcie decyzji. Mimo, to w nadziei, że przyznanie nagrody pomoże w promocji postaw zaangażowanych w sztukę i rzeczywistość, pozwalamy sobie podzielić się naszym skromną opinią na temat zaprezentowanych prac i projektów.

Tegoroczna nagroda trafia do Bartka Zalewskiego, autora pracy, która dotyka problemu szeroko pojętej eksploatacji, a także różnych sposobów podejmowania decyzji. My, istoty ludzkie, eksploatujemy naturę, w tym nas samych, inne gatunki i Ziemię. Z drugiej strony realizacja Bartka Zalewskiego odwołuje się do idei współpracy i koegzystencji zarówno międzyludzkiej, jak i międzygatunkowej. Póki kanarek śpiewa, jesteśmy bezpieczni opowiada o doświadczaniu naszej planety wraz z innymi gatunkami i dzieleniu się z nimi percepcją zmysłową.

Chcielibyśmy również zwrócić uwagę na dwie inne prace – Kołtunicę Kamila Wesołowskiego i Liberatora Olgi Truszkowskiej, którym przyznajemy wyróżnienia. Obydwie realizacje zachęcają do przemyślenia naszych relacji społecznych i budowania wspólnoty na kulturowych fundamentach, z którymi mamy do czynienia. Podczas gdy Kołtunica proponuje przemyślenie naszych wyobrażeń na temat figur boskości, Liberator prowokuje do przemyślenia miejsca instytucji, z którą mamy do czynienia – również na polu sztuki.

Ponieważ wszyscy razem budujemy naszą przyszłość, nie powinniśmy zapominać, że to krytyka społeczna oraz instytucjonalna pozwalają żywić nadzieję na lepsze jutro.

NAGRODA CONTEMPORARY LYNX

Laureatka: Klaudia Probucka

Wyróżnienie: Kinga Rybak i Piotr Bednarczyk

NAGRODA PUBLICZNOŚCI

5 000 PLN

Laureatka: Agata Kościołowska

NAGRODA CONCORDIA DESIGN

Laureatka: Karolina Konopka

Organizatorzy

Organizatorzy: Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu / Centrum Sztuki WRO – Fundacja WRO Centrum Sztuki Mediów

Partnerzy: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku, Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach, Akademia Sztuki w Szczecinie, Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Partner wystawy konkursowej: Concordia Design Wrocław

Fundator Nagrody Głównej w Konkursie: Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu

Koordynatorzy Konkursu: Krzysztof Dobrowolski (WRO), Paweł Lisek (ASP)

Kurator wystawy: Krzysztof Dobrowolski

WYSTAWA W WERSJI ONLINE – tu jesteś:

  • Produkcja: Flux-VR dla Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu i Fundacji WRO Centrum Sztuki Mediów / Centrum Sztuki WRO
  • Koncept: Wojtek Markowski, Krystian Grzywacz
  • Animacja, grafika, render: Krystian Grzywacz
  • Muzyka: Bartosz Zaskórski
  • Rozmowy z artystami: Krzysztof Dobrowolski, Mira Boczniowicz
  • Dokumentacja wystawy: Mira Boczniowicz
  • Web Mastering: Piotr Sarama
  • Koordynacja produkcji: Wojtek Markowski, Krzysztof Dobrowolski

Karolina Konopka

Tortologia

Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach

Karolina Konopka

Tortologia

obiekty / wideo

Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
Wydział Artystyczny
Kierunek Malarstwo
Dyplom główny – Pracownia malarstwa V
Promotor: prof. dr hab. Andrzej Tobis

Dyplom dodatkowy - Pracownia interpretacji literatury
pod kierunkiem prof. ASP dr hab. Grzegorza Hańderka i ad. dr Małgorzaty Szandały

Torty towarzyszą nam przez całe życie, od momentu narodzin aż do śmierci. Smaku tych ostatnich – funeralnych, powstałych na naszą cześć – nie poznamy... ale może to i dobrze. Tortologia to analiza społeczno–kulturowo–gastronomiczno–politycznych zjawisk na podstawie wyrobów cukierniczych.

Fragment Tortologii:

Prawdopodobieństwo kulinarnej porażki połączone ze świadomością, że to, co przygotowaliśmy jest niesmaczne, natomiast chwalone przez uprzejmość, przyprawia o mdłości. Ryzyko jest duże, gdyż nie możemy rozkroić wcześniej tortu, aby przekonać się o jego smaku, a decyzja o prezentacji zapada po ocenie zewnętrznej powłoki. Po złożeniu wszystkich elementów modyfikacje możliwe są jedynie na poziomie wizualnym, dlatego też lepiej nie oszczędzać i dołożyć kilka zielonych listków, niedociągnięcia zasypać kolorową posypką, a wszelkie powstałe ubytki wypełnić bitą śmietaną. Jeżeli listki, kolorowa posypka i bita śmietana nie spełnią swojego zadania, pozostaje nam lepienie słodkich kul z ciasta, akceptacja porażki i nazwanie jej bajaderką. Można to porównać do zmagań z malarską techniką akwareli, która po długotrwałej, nieudolnej walce przemienia się w gwasz. Twórca zarówno w przypadku bajaderki, jak i gwaszu może udawać, że miała nią być.

Karolina Konopka zajmuje się działaniami z zakresu malarstwa, wideo, instalacji. Interesują ją sztuka cukiernicza, garmażeryjna, zagadnienie kultury masowej, konsumpcjonizm, jedzenie wyrzucone, jak i to na talerzu, obrzędy, tradycje i rytuały zakorzenione w polskiej kulturze. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Autorka wystaw indywidualnych prezentowanych m.in. w Galerii Sztuki Współczesnej BWA i Minus1.artspace w Katowicach czy Galerii Dobro w Olsztynie. Uczestniczka wystaw zbiorowych i festiwali, m.in.: Strabag Artaward International, Strabag Kunstforum, Triennale Młodych w Orońsku, BWA Zielona Góra, Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach, Biennale Malarstwa Bielska Jesień, CSW Kronika w Bytomiu czy Brick City Gallery w Springfield w USA.

Agata Kościołowska

Bulle

Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku

Agata Kościołowska

Bulle

instalacja / bioart

Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku
Wydział Rzeźby i Intermediów
Katedra Intermediów
Promotor: dr Maciej Salamon

Punktami wyjścia do potrzeby zaangażowania mediów, jakim są dwa kluczowe elementy projektu "Bulle" - wody i roślin - było zrozumienie problemu pustynnienia i suszy w Polsce oraz świadomość pojawiającego się braku gwarancji obecności wystarczającej ilości wody w naszej strefie klimatycznej. Pomysł zaaplikowania nasienia rośliny w wodnej bańce jest próbą rozwiązania osobistego etycznego dylematu związanego z ludzką tendencją do zawłaszczenia, negatywnych pobudek na co dzień doprowadzających do degradacji środowiska. Oddanie wody innemu życiu nadaje pracy sens, symbolizuje wyzwolenie od regresywnego egoizmu, chęć uchwycenia równowagi między sterowaniem naturą – "gospodarowaniem zasobami naturalnymi" – a byciem jej częścią i uczestnikiem. Całkowite wykluczenie z procesu kultywacji ziemi, podstawy uprawy tradycyjnej, generuje syntetyczną sylwetkę obiektu/organizmu, a przejrzystość takiej formy sprzyja czytelnemu przedstawieniu esencjonalnej właściwości wody – życiodajności. Zsymplifikowany w ten sposób przyrodniczy detal ma przypomnieć widzowi o pięknym, choć marnowanym przez nas nagminnie potencjale.

Tytuł jest spolszczoną liczbą mnogą łacińskiego słowa określającego niewielki okrągły przedmiot. Instalacja składa się z roślin hodowanych na wodnych wylęgarkach - bullach, a ekspozycję dopełnia seria zdjęć przedstawiających kolejne stadia rozwoju obiektoorganizmów.

Agata Kościołowska – żywo zainteresowana sztuką włókna, jak również kwestiami zagadnień ekologicznych: samoświadomości, współistnienia oraz własnym wpływem na środowisko. W twórczości od zawsze podejmuje działania upcyklingowe w duchu no waste. Aktualnie koordynatorka współpracy lokalnych artystów z second handem Druga Ręka w Gdańsku przy tworzeniu kolekcji ręcznie malowanych ubrań.

Kinga Rybak

unseen/unheard

Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu

Kinga Rybak

unseen/unheard

wizualizacja koncertowa

Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu
Wydział Grafiki i Sztuki Mediów
Katedra Sztuki Mediów
Pracownia Działań Intermedialnych
Promotor dr hab. Ireneusz Olszewski
Szczególne podziękowania dla Agnieszki Jarząb, Mai Wolińskiej i Marcina Rupocińskiego

Unseen/unheard to wizualizacja koncertowa komponowana na żywo do muzyki Piotra Bednarczyka aka LOUFR. Wyjściowym elementem obrazu jest kontur kwadratu, który przekształca się za pomocą wygrywanych dźwięków. W czasie i przestrzeni zmienia swoją formę hipnotyzując i wciągając widza do samego środka formy. Inspiracja op-artem oraz związany z tym nietypowy minimalizm form i barw jest próbą manifestacji kierunku sztuki scenicznej. Próba pokazania, iż wizualizacje koncertowe nie muszą przyjmować różnorodnych kształtów i mienić się wszystkimi kolorami. Czasami aby zadziwić i zaskoczyć wystarczą dwie geometryczne i monochromatyczne figury, które mają potencjał wpływania na widza w odpowiedni sposób.

Kinga Rybak – artystka wizualna, fotografka, łącząca minimalistyczną abstrakcję z formami rzeczywistymi, przenosząca proste, geometryczne kształty do wizualizacji koncertowych. Pasjonatka fotografii analogowej, eksperymentatorka fotografii bezkamerowej, fanka sztuki dźwięku. Dotychczas wzięła udział w wielu wystawach grupowych, w tym: „Lost” na Festival De Arte Lanzarote and Festival De Arte Fuerteventura, „Isolation. Living Apart” w Rzymie, „KUNSTZUG” w Galerii Oktogon w Dreźnie, jej zdjęcie zostało opublikowane w londyńskim „A5 Magazine”. Niejednokrotnie performowała swoje wizualizacje na różnych imprezach masowych, w tym „Random Check” wydarzeniu towarzyszącemu podczas krakowskiego festiwalu Sacrum Profanum.

Mateusz Stanuszek

Niesamowitość — Nejczer Kalczer

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

Mateusz Stanuszek

Niesamowitość – Nejczer Kalczer

obiekt interaktywny / wideo / publikacja

Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Wydział Intermediów
Katedra Metod Sztuki Intermediów
Pracownia Transmediów
Promotor: dr. Mariusz Sołtysik

Boiling Point

Blat stołu jako linia granicy pomiędzy podświadomością a ego, które swoim ciężarem dociska całość do podłogi i zmusza nas do kooperacji, nie pozwalając, aby nawet jeden pruderyjny szczegół mógł ujrzeć światło dzienne. Podświadome potrzeby postrzegane jako wstydliwe, zbyt długo ignorowane, zaczynają kipieć nerwicowymi perwersjami. Zmuszając wykwintną zastawę i zasady etykiety do entropii zwiastującej upadek konwenansów czy tzw. tradycji zakładającej podtrzymywanie stosunków hierarchicznych przy stole. Będący do tej pory na ogół stabilnym punktem oparcia, a przez to jednym z symboli ogniska domowego, stół przybiera odwrotną – destrukcyjną, zagrażającą – rolę właśnie w wyniku świadomych (lub nie) poczynań widza, mających przecież reperkusje bardzo ostateczne.

Tak silnie zakorzeniony w kulturze europejskiej obiekt jest atakiem na fundamentalistyczne, mieszczańskie świętości, które przez wieki dewaluowały relacje międzyludzkie, zdegradowane do formy konwenansów. Tak utrwalane stuleciami „salonowe normy” stopniowo wyparły potencjalnie szczersze uczucia, implikując dewiację, na rzecz bezsensownych wyobrażeń. Zakłamując prawdziwy obraz relacji, szczególnie tej z najbliższymi, na rzecz sztucznizny – nakładki kulturowej, której warto byłoby się chyba wobec nich pozbyć.

Mężczyzna mojego życia

W tej pracy kontempluję miejsce mężczyzny w obecnym krajobrazie przemian społeczno-kulturowych. Pod wpływem erozji starych tabu, wymuszających na nas nienaturalne zachowania, powstają równie toksyczne punkty zapalne presji społecznej. Stojąc na granicy starego i nowego kodu kulturowego musimy wybrać: czy będziemy kontynuowali tradycję, utrwalając tym samym destrukcyjne nawyki, czy udamy się w nowe.

Tytuł odnosi się do miana, jakie przeważnie nadajemy męskiemu partnerowi życiowemu. Stosuję je z pewnym dystansem, z uwagi na jego wyniosłość. Uznałem je jednak za trafne w kontekście tak sugestywnego obrazu. Chodzi tutaj o zauważenie pewnego dominującego w wielu relacjach ojciec-syn paradoksu: „Nie jest możliwe być z kimkolwiek innym bliżej, ponieważ nosisz w sobie (całkiem dosłownie) część mnie, ale i tak musimy trzymać się na dystans”.

Mateusz Stanuszek – jestem młodym artystą, dla którego sztuka jest przede wszystkim formą języka. Na drugim miejscu jest oferowanie przeżyć – zarówno tych trawionych przez umysł odbiorcy wewnątrz, jak i na zewnątrz. W swoich pracach staram się odbiorcą wstrząsnąć. Prace konstruuję tak, aby z każdym rezonowały inaczej; niekoniecznie zależnie od poziomu wiedzy akademickiej, ale doświadczenia i wrażliwości.

Olga Truszkowska

Liberator

Akademia Sztuk Pięknych w Poznaniu

Olga Truszkowska

Liberator

obiekt wydrukowany 3D / działanie w przestrzeni miejskiej

Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu
Wydział Animacji i Intermediów
Katedra Intermediów
Pracownia Audiosfery
Promotor: dr Daniel Koniusz

Liberator to niewykrywalny, plastikowy pistolet wydrukowany w technologii 3D. Jego projekt, wraz z instrukcją montażu, krąży w sieci od 2013 roku. Ten konkretny egzemplarz wydrukowałam na uczelnianej drukarce, a następnie rozłożyłam na części, które zastawiłam w kilku poznańskich lombardach. W obu instytucjach elementy broni zostały zaklasyfikowane jako rzeźby, a ich wycena w lombardach zależna była m.in. od jakości materiału i precyzji wydruku. Przez kilka godzin istniała możliwość wykupienia wszystkich części Liberatora, a tym samym skompletowania działającego pistoletu.

Broń DIY stała się punktem wyjścia do refleksji dotyczącej systemów dystrybucji władzy oraz regulacji dostępu do wiedzy. Technika druku 3D, rozwijana na licencji open source, jest współcześnie jednym z symboli emancypacji technologicznej. Głównym założeniem pracy było wykorzystanie, a tym samym obnażenie podstawowych mechanizmów rządzących instytucją publiczną oraz systemem kapitalistycznym. Balansowanie na granicy prawa odsłoniło pole, w którym ideały wolnościowe wykorzystywane są do zagarniania władzy i tworzenia struktur przemocowych. Istotnym aspektem działania było rozłożenie broni i zakamuflowanie w ten sposób jej przeznaczenia. Dopiero udostępnienie informacji o Liberatorze unaoczniało zagrożenie drzemiące w zbudowanej przeze mnie sytuacji.

Olga Truszkowska tworzy obiekty i wideo, performuje, czasem pisze. Studia filologiczne porzuciła na rzecz poznańskich Intermediów, gdzie studiuje od 2016 roku. Współzałożycielka galerii i członkini kolektywu Luka.

Kamil Wesołowski

Kołtunica

Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi

Kamil Wesołowski

Kołtunica

wideo, obiekty, 2020

Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi
Wydział Sztuk Pięknych
Instytut Fotografii i Multimediów
Pracownia Multimediów
Promotor: dr hab. Łukasz Ogórek

Kołtunica to nieistniejący mit o bogince włosów zrealizowany w formie teledysku. Wirujące futra, poroże ze stopionych grzebieni, czepiec z syntetycznych włosów oraz futrzane tipsy stoją za jej stuningowanym wizerunkiem. Wykonane obiekty, czy wręcz akcesoria, nawiązują do dolnośląskich czepców i są wynikiem upodobania autora do włosów. Główna bohaterka – Kołtunica – wywodzi się ze świata fantazji przefiltrowanego przez wczesne lata dwutysięczne oraz estetykę kampu.

Kamil Wesołowski jest artystą, dla którego moda i sztuka stanowią wspólną przestrzeń artystyczną, balansuje na granicy tych dziedzin. Wykorzystuje działania performatywne oraz ubiór jako formę komunikacji. Interesuje go płciowość w kontekście społecznych konstruktów, wszelkie zgrzyty i wizualnie niepasujące do siebie obrazy. Wszystko, co umyka konkretnym definicjom.

Klaudia Prabucka

Bal na cześć, że młodzi nie uzbierają na emeryturę

Akademia Sztuk Pięknych w Szczecinie

Klaudia Prabucka

Bal na cześć, że młodzi nie uzbierają na emeryturę

wideoperformans / instalacja

Akademia Sztuki w Szczecinie
Wydział Sztuki Mediów
Katedra Filmu, kierunku Film Eksperymentalny
Pracownia Filmu Społecznego
Promotorki: dr hab. Karolina Breguła, mgr Adelina Cimochowicz

Film stanowi instruktaż, jak krok po kroku przeżyć bal na cześć, że młodzi nie uzbierają na emeryturę. Towarzyszący prowadzącej przesłodzony uśmiech staje się pretekstem do odrobiny goryczy à propos niepewnej przyszłości. Jako przedstawicielka tych, którzy mają wkrótce wejść na rynek pracy zastanawiam się, jak będzie wyglądała moja przyszłość i czy przepracowane w przyszłości lata zapewnią mi godną emeryturę. Pokolenie moich rodziców i dziadków spędziło większość życia obserwując świat zmieniający się na lepsze. Moje pokolenie tymczasem wchodzi w dorosłość w dobie pogłębiających się kryzysów politycznych, konfliktów militarnych, wielkiego wymierania gatunków, susz, kryzysu opieki medycznej i kulejącego systemu emerytalnego.

Klaudia Prabucka w swojej twórczości analizuje i reinterpretuje społeczno-polityczne konflikty. Uwielbia bawić się językiem i jego plastycznością. Jej prace były pokazywane m.in. W Galerii Bielskiej BWA czy Galerii BWA w Gorzowie Wielkopolskim.

Bartek Zalewski

Póki kanarek śpiewa, jesteśmy bezpieczni

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Bartek Zalewski

Póki kanarek śpiewa, jesteśmy bezpieczni

instalacja wideo

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Wydział Sztuki Mediów
Pracownia Relacji Wizualnych
Promotor: prof. dr hab. Prot Jarnuszkiewicz, asystentka: mgr Agata Witczak
Aneks: Pracownia Dokument Wideo, prowadzący dr hab. Tomáš Rafa

Praca Póki kanarek śpiewa, jesteśmy bezpieczni jest moim komentarzem do współczesnej sytuacji, w której polityka i przemysł, na przekór dochodzącym z wielu stron głosom rozsądku, troski o planetę i przyszłe pokolenia, chronią i wspierają działanie instytucji – w tym przypadku kopalń – mających dalekosiężne negatywne skutki dla ekosystemów, w tym również dla ludzi. Jest to także dokument (w części „Nowy wspaniały świat”), dotyczący działań aktywistów – oddolnych, często dramatycznych nawoływań o opamiętanie i realną zmianę (zamknięcie kopalń). Mroczne korytarze kopalń, dosłownie wyeksploatowane wnętrze Ziemi, mogą symbolizować również psychikę osoby czy społeczności wyjałowionej chciwością, autodestrukcyjny trans, w którym bardzo trudno o zatrzymanie i autorefleksję. Praca jest więc głosem w dyskusji o antropocenie, mówi, że sami się w to wpakowaliśmy i tylko my możemy coś zmienić.

Bartosz Zalewski tworzy fotografie i wideo. Obszarem jego zainteresowań są zmiany polityczne, społeczne oraz klimatyczne. Zawodowo zajmuje się komercyjną fotografią i wideo oraz współpracuje z artystami przy realizacji obrazu.